همان   سرچشمه   علم  و  فضایل                به آن زیبا ترین شکل و  شمایل

علی    دریای   علم     بیکران ها                 که  بود  آگه   به  راه  آسمانها

شب  و  تنها  و   نخلستا ن  کوفه                  ز  نامردی   آن   مردان   کوفه

دلش  غمگین ز  رنج   روزگاران                 ز  سستی  و  ز  بد عهدی یاران

ز  تنهایی چو سر در چاه می کرد                   ز غم ها  شکوه ها و آه می کرد

چه  می گفتا  به  شب  اندر نهانی                  به  چاه  از   ناله های  آسمانی

دعا می خواند و آنجا داد  می زد                   ز درد و رنج و غم فریاد می زد

به   یاد  اشک آن  زهرای   اطهر                 ز فقدان و  ز  دوری پیمبر(ص)

به   یاد    فاطمه    قلبش   گرفته                  ز ناچاری غمش  در  دل نهفته

همان  ام الحسن  ،  ام  الحسینـش                گل   یاسش   و   ام الزینبـینـش

به یاد  محسن  آن   طفل  شهیدش                 که  لعنت باد   بر  قاتل  عنیدش

نماند  از   بهر  او   یاران   چندی                 بجز   قدر   کم  و  تعداد   اندی

سه تا ماندند زاصحاب پیمبر(ص)                  فقط   مقداد  و  سلمان و ابوذر

به  یاد   مالک   اشتر  که  مردی                  چو  او  هرگز  نبود اندر نبردی

علی   زیبا ترین   نام   دو   عالم                   علی   اولی ترین    اولاد    آدم

علی   آن   اولین   مر  د مسلمان                 که در جانش نشسته نور ایمان

به سیزده سالگی بهر پیمبر(ص)                   ولی گشت ووصی گشت وبرادر

علی   آن   وارث   علم      نبوت                  علی  آن   صاحب   حق  امامت

علی    معنای     عشق    آفرینش                 چراغ   روشن   تقوا  و   بینش

چرا می رفت   نخلستان      کوفه                  ز  نامردی   آن   مردان   کوفه

به نخلستان  دور  کوفه  می رفت                  ز  جور  مردمان کوفه می رفت

به  شب   آن   ناله های  آسمانی                  به اشک  و  ناله های  آنچنانی

غمش  پنهانی اندر   چاه می گفت                  اگر شادی  بدی  با ماه می گفت

به  هر جنگی  که با کفار می شد                   چو شیران حیدر   کرار می شد

ز تنهایی چون سرمی کرد در چاه                  ز  غم های  دل و از غصه و آه

اگر  چه  در زمین   تنها ..... بود                   به  راه   آسمان ها   آشنا   بود

به  یاد  رنج  زهرا گریه  می کرد                  ز فقدان   پیمبر  مویه  می کرد

هرچند به یادش نباشی، تورا از یاد نبرد؛

هرچند اورا رها کنی، تو را رها نکند؛

هرچند بر او جفا کنی، از عطا دریغ نورزد؛

هرچند در حقش دعا نکنی، به درگاه خداوند برایت دعا کند؛

هرچند از او گریزان باشی، از تو روی برنگرداند؛

هرچند موجبات رنجش او را فراهم کنی، رنجوری تو را برنتابد؛

هرچند بر او سربلندی نیفزایی، او سبب افتخار و بزرگی تو باشد؛

اگر از حال او بی خبر باشی، از احوال تو بی خبر نماند؛

چشم در راه تو، صاحب نظرانند هنوز

لاله‏ها، شعله کش از سینه داغند به دشت

در غمت، همدم آتش جگرانند هنوز

از سراپرده غیبت خبرى باز فرست

که خبر یافتگان، بى خبرانند هنوز!

آتشى را بزن آبى به رخ سوختگان

که صدف سوز جهان، بدگهرانند هنوز

پرده‏بردار! که بیگانه نبیند آن روى

غافل از آینه، این بى‏بصرانند هنوز!

رهروان در سفر بادیه، حیران تواند

با تو آن عهد که بستند، برآنند هنوز

ذرّه‏ها در طلب طلعت رویت، با مهر

همچنان تاخته چون نوسفرانند هنوز

سحرآموختگانند، که با رایت صبح

مشعل افروز شب بى‏سحرانند هنوز

طاقت از دست شد، اى مردمک دیده! دمى

پرده بگشاى! که مردم نگرانند هنوز

تو را در آسمـان ها دیـده  بودم      به راه کهـکشـان ها دیـده  بودم 

در اوج  بیکـران ها دیـده  بودم      در اعصـار و  زمان ها دیـده  بودم

                          «یقین دارم که روزی خواهی آمد»

تو خورشیـد  بلنــد آسمـانـی      چـراغ   عـالـم افـروز  جهـانـی

تو خصـم ظـالمـان و کافـرانـی      به  هـم  کوبنـده   مستکبـرانـی  

                          «یقین دارم که روزی خواهی آمد»

تو محبـوب  دل  اهـل زمیــنی       شفــا بخـش   قلـوب  مؤمنینی

امیــد  و کعبـه  مستضعفیــنی      نگهـدارنده  ایـن    ســرزمینی

                          «یقین دارم که روزی خواهی آمد»

همه عالم پراز ظلم و ستم گشت       پُراز بت ها و طاغوت و صنم گشت

فساد و تیرگی،زشتی،عَلم گشت       سراسر اعتیاد و  دود  و  دَم گشت

                          «یقین دارم که روزی خواهی آمد»

بیا مهدی به ما یک دم نظـر کن        شب تاریک  ما را  هم  سحـر کن

زمانی با  تو  عهدی  بسته بودم             ندانستم  که  یار  بی وفایی

عجب  دارم  ز   رسم   روزگاران             چرا در کوی ما  هرگز   نیایی

شوم من خادم درگاهت ای جان            اگر  درد  مرا   درمان   نمایی

تو بهر هر دل گمگشته ای دوست          دلیلی  ، حجتیّ  و  رهنمایی

خوش آن روزی که بینم روی ماهت         و یا بر گوش جان  آید صدایی

همه    حاجت    به   درگاه   تو آرم        چو میدانم که تو مشگل گشایی

روم در  کوه  و  دشت  و   در بیابان         که شاید از  تو  بیـنم رد پایی

                             چه  باشد  از سر  رأفت  خدا را

                              بگیرد   شاه  ، دست  بیـنوایی

تا به کي با ضربه هاي درد بايد رام شد ، يا فقط با گريه هاي بي قرار آرام شد ،

بهر ديدار محبت تا به کي در انتظار ، خسته از اين زندگي با غصه هاي بي شمار .