من لاف  عقل میزنم این کار کی کنم

مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم

در کار بانگ بربط و اواز  نی کنم

از قیل و قال مدرسه حالی دلم گرفت

یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم

کو پیک صبح تا گله های شب فراق

با ان خجسته طالع فرخنده پی کنم

کی بود در زمانه وفا جام می بیار

تا من حکایت جم و کاووس کی کنم

از نامه سیاه نترسم که روز محشر

با فیض لطف او صد ازین نامه طی کنم

خدا را با که این باری توان کرد

شب تنهایی ام در قصد جان بود

خیالش لطف های بی کران بود

چرا چون لاله خونین دل نباشم

که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جانسوز

طبیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

صراحی گریه و بربط  فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است

که درد اشتیاقم قصد جان کرد

سخن شناس نیی جان من خطا اینجاست

سرم به دینی وعقبی فرو نمی اید

تبارک الله از این فتنه ها که در سر ماست

در اندرون من خسته دل ندانم کیست

که من خموشم و او در فغان ودر غوغاست

دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب

بنال هان که ازین پرده کار ما بنواست

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود

رخ تو در نظر من چنین خوشش  اراست

نخفته ام ز خیال که میپزد دل من

خمار صد شبه دارم شرابخوار کجاست

چنین که  صومعه الوده شد ز خون دلم

گرم به باده بشویید حق بدست شماست

چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی  و غربت چو بر نمی تابم

به شهر خود روم و شهریار خود باشم

ز محرمان سرا پرده ی وصال شوم

ز بندگان خداوند گار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری ان اولی

که روز واقعه پیش نگار خود باشم

ز دست بخت گران خواب و کار بی سامان

گرم بود گله ای راز دار خود باشم

ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل

ور بگویم باز پوشان باز پوشاند  ز من

چشم خود را گفتم  اخر یک نظر سیرش ببین

گفت میخواهی مگر تا جوی خون راند ز من

........

ودر رقص دعا . قلبت مثال بید میلرزد .دعایم کن که من محتاج محتاجم 

گر چه سخت است ولی ما به همین حال خوشیم

بیگانه گرد و قصه ی هیچ اشنا مپرس

زانجا که لطف شامل و خلق کریم تست

جرم نکرده عفو کن و ماجرا مپرس

خواهی که روشنت شود احوال سوز ما

از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس

من ذوق سوز عشق تو دانم  نه مدعی

از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس

هیچ اگهی ز عالم درویشی اش نبود

ان کس که به تو گفت که درویش را مپرس 

ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد 

 چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد