جان

گر دست دهد خاک کف پای نگارم .   بر لوح بصر خط غباری بنگارم

مناجات

ما شبی دست بر آریم و دعایی بکنیم  ..   غم هجران تو را چاره زجایی بکنیم

تنها

باز دستانم می لرزد . اشکها بر گونه ها به خود می خندم .  آرام  بی صدا  حس غریبی مرا میخواند  .. آهسته  به من می گوید فراموش  میشوی......

گرفتار

باید گرفتارم شوی تا من گرفتارت شوم ..   از جان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

اسوده

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد .                 پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

بی تاب

 نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد ..   بختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد