من لاف  عقل میزنم این کار کی کنم

مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم

در کار بانگ بربط و اواز  نی کنم

از قیل و قال مدرسه حالی دلم گرفت

یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم

کو پیک صبح تا گله های شب فراق

با ان خجسته طالع فرخنده پی کنم

کی بود در زمانه وفا جام می بیار

تا من حکایت جم و کاووس کی کنم

از نامه سیاه نترسم که روز محشر

با فیض لطف او صد ازین نامه طی کنم

خدا را با که این باری توان کرد

شب تنهایی ام در قصد جان بود

خیالش لطف های بی کران بود

چرا چون لاله خونین دل نباشم

که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جانسوز

طبیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

صراحی گریه و بربط  فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است

که درد اشتیاقم قصد جان کرد

سخن شناس نیی جان من خطا اینجاست

سرم به دینی وعقبی فرو نمی اید

تبارک الله از این فتنه ها که در سر ماست

در اندرون من خسته دل ندانم کیست

که من خموشم و او در فغان ودر غوغاست

دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب

بنال هان که ازین پرده کار ما بنواست

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود

رخ تو در نظر من چنین خوشش  اراست

نخفته ام ز خیال که میپزد دل من

خمار صد شبه دارم شرابخوار کجاست

چنین که  صومعه الوده شد ز خون دلم

گرم به باده بشویید حق بدست شماست

چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی  و غربت چو بر نمی تابم

به شهر خود روم و شهریار خود باشم

ز محرمان سرا پرده ی وصال شوم

ز بندگان خداوند گار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری ان اولی

که روز واقعه پیش نگار خود باشم

ز دست بخت گران خواب و کار بی سامان

گرم بود گله ای راز دار خود باشم

ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل

ور بگویم باز پوشان باز پوشاند  ز من

چشم خود را گفتم  اخر یک نظر سیرش ببین

گفت میخواهی مگر تا جوی خون راند ز من

........

ودر رقص دعا . قلبت مثال بید میلرزد .دعایم کن که من محتاج محتاجم 

گر چه سخت است ولی ما به همین حال خوشیم

بیگانه گرد و قصه ی هیچ اشنا مپرس

زانجا که لطف شامل و خلق کریم تست

جرم نکرده عفو کن و ماجرا مپرس

خواهی که روشنت شود احوال سوز ما

از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس

من ذوق سوز عشق تو دانم  نه مدعی

از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس

هیچ اگهی ز عالم درویشی اش نبود

ان کس که به تو گفت که درویش را مپرس 

ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد 

 چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد  

به هر درش که بخوانند بی خبر نرود

طمع در ان لب شیرین نکردنم اولی

ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد دیده غم دیده ام به اشک مشوی

که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دریغ مدار

چرا که بی سر زلف توام بسر نرود

به کام غمزدگان غمگسار باز اید

به پیش خیالش کشیدم ابلق چشم

بدان امید که ان شهسوار باز اید

در انتظار خدنگش همی پرد دل صید

خیال ان که به رسم شکار باز اید

مقیم بر سر راهش نشسته ام چو گرد

بدان هوس که بدین رهگذر باز اید   

اسباب جمع داری و کاری نمیکنی

چوگان حکم در کف و گویی نمی زنی

باز به دست و شکاری نمی کنی

...........

درمان نکردند مسکین غریبان

درج محبت بر مهر خود نیست

یا رب مبادا کام رقیبان

ان گل که هر دم در دست بادی ست

گو شرم بادش از عندلیبان

ما درد پنهان با یار گفتیم

نتوان نهفتن درد از طبیبان

یا رب امان ده تا باز بیند

چشم محبان روی حبیبان

 در جستجوی اهل دلی عمر ما گذشت
جان در هوای گوهر نایاب دادهایم

خود غلط بود انچه می پنداشتیم

تا درخت دوستی کی بر دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو ایین درویشی نبود

و رنه با تو ماجراها داشتیم

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرو نگذاشتیم  

که نامی خوشتر از اینت ندانم

و گر هر لحظه رنگی تازه گیری

 به غیر از زهر شیرینت ندانم

تو رهری .زهر گرم سینه سوزی

تو شیرینی که شور هستی از توست

شراب جام خورشیدی که جان را

نشاظ از تو .غم از تو مستی  از توست

به اسانی مرا از من ربودی

درون کوره ی غم ازمودی

دلت اخر به سرگردانی ام سوخت

نگاهم را به زیبایی گشودی

................. 

همراز عشق و همنفس  جام باده ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند

تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ای

ما ان شقایقیم که با داغ زاده ایم

دل فدای او شد و جان نیز هم

این که میگویند ان خوشتر ز حسن

یار ما این دارد و ان نیز هم

داستان در پرده میگویم  ولی

گفته خواهد شد به دستان نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی او است

گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

یاد باد ان کو به قصد خون ما

زلف را بشکست و پیمان نیز هم

اعتماد نیست بر کار جهان

بلکه بر گردون گردان نیز هم

چون سر امد دولت شبهای وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

خدایا خدایا....چه تنهایم در این شبها و چه سرد و غمگین است برهوت ارزوهایی که رنگ.........

صدای باران روحم را نوازش میکند همراه با باران می بارم ....

اما نمیدانم چرا در این نگاه می بارد ..

این بغض سبک نمیشود ......

براستی بگویید چرا........

بدو گویم که چون میترسم از مرگ

مرا راهی به غیر از زندگی نیست.....

وهر سازی که میبینم بد اهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم اسمان هر کجا ایا همین رنگ است ...

بیدار کن ز خواب شادی خفته را     در خاک نهان کن اندوه رفته را

همسایه را بخوان .با خنده با سلام

در گوش او بگو راز نهفته را

فردا که رو به صبح است

در باز میشود  .هر واژه هر کلامی

از حسن افتاب سرشار میشود

فردا که رو به نور

در باز میشود هر مژده هر پیامی

با شعر افتاب اغاز میشود.....

داغ جانسوز من از خنده ی خونین پیداست      ای بسا خنده که از گریه غم انگیز تر است

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ..           شدم ان عاشق دیوانه که بودم ..          

در نهان خانه ی جانم . گل یاد تو درخشید .       باغ صد خاطره خندید.عطر صد خاطره پیچید

یادم امد که شبی با هم از ان کوچه گذشتیم ..   پرگشودیم ودر ان خلوت دلخواسته گشتیم ..

ساعتی بر لب ان جوی نشستیم ..         تو هم راز جهان ریخته در چشم سیاهت ..    

من هم محو تماشای نگاهت ..          اسمان صاف و شب ارام ..

بخت خندان و زمان رام ..            خوشه ی ماه فرو ریخته در اب ..

شاخه ها دست بر اورده به مهتاب ..         شب و صحرا و گل و سنگ ..

همه دل داده به اوازه شباهنگ ..           یادم اید که تو به من گفتی .از این عشق حذر کن ..

لحظه ای چند بر این اب نظر کن ..      اب .ایینه ی عشق گذرانست  ..

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگرانست..      باش فردا که دلت با دگرانست ..

تا فراموش کنی .چندی از این شهر سفر کن ..    به تو گفتم ...حذر از عشق ندانم ..

سفر از پیش تو هرگز نتوانم  نتوانم ...روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ..

چون کبوتر .لب بام تو نشستم..      تو به من سنگ زدی من نرمیدم .نگسستم ..

اشکی از شاخه فرو ریخت ..      مرغ شب .ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید ..              ماه در عشق تو خندید

یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم ..     پای در دامن اندوه کشیدم ..  نگسستم  نرمیدم ..

رفت در ظلمت غم ان شب و شبهای دگرهم ..     نگرفتی از عاشق ازرده خبر هم .. 

نکنی دگر از ان کوچه گذر هم  ..  بی تو اما به چه حالی من از ان کوچه گذشتم ....