زمانی با  تو  عهدی  بسته بودم             ندانستم  که  یار  بی وفایی

عجب  دارم  ز   رسم   روزگاران             چرا در کوی ما  هرگز   نیایی

شوم من خادم درگاهت ای جان            اگر  درد  مرا   درمان   نمایی

تو بهر هر دل گمگشته ای دوست          دلیلی  ، حجتیّ  و  رهنمایی

خوش آن روزی که بینم روی ماهت         و یا بر گوش جان  آید صدایی

همه    حاجت    به   درگاه   تو آرم        چو میدانم که تو مشگل گشایی

روم در  کوه  و  دشت  و   در بیابان         که شاید از  تو  بیـنم رد پایی

                             چه  باشد  از سر  رأفت  خدا را

                              بگیرد   شاه  ، دست  بیـنوایی